Naar overzicht van blogs

Trail des Fantômes, 53km, 2029+ HM

Gepubliceerd op 17 augustus 2015

Een nieuw doel; zoeken op internet, afstruinen van websites, het lezen van verhalen…. Dan die nieuwe uitdaging vinden en uiteindelijk klikken op die ‘registreer’-knop; één van de mooiste momenten van de voorbereiding. Een stok achter de deur, rust in het hoofd? De weg er naar toe is ook mooi, zolang het allemaal lekker loopt. Tot de dag voor het evenement, één van de minste momenten tijdens de voorbereiding. In goed gezelschap van loopmaat Roy, maar toch. Wil ik dit wel? Geen zenuwen zoals voor een examen, maar gewoon geen zin. “ben ik er wel klaar voor?”, “Begint mijn enkel nu op te spelen? Nee.. niet nu!”.

De start is zonder geluid. Opeens lopen we: 53 kilometer en 2029+ hoogtemeters in het verschiet. Overal blije mensen om ons heen. Bekende gezichten waarvan ik de naam niet ken, maar vaker heb gezien bij andere evenementen. Wat is de ‘trailwereld’ toch een mooie community. Klein ook.

Als we even op weg zijn komt dat goede gevoel. Wat is het toch heerlijk om te kunnen en mogen lopen. We lopen enorme lange en stijle hellingen op, waar we later weer net zo stijl naar beneden moeten gaan. Een vlak stuk voor even en dan weer afdalen. Een loopster maakt een flinke schuiver naar beneden. “Gaat het?”, hoor ik van alle kanten. Ik help haar omhoog. Dat is ook trailrunnen. Achter me een schreeuw. Iemand struikelt en valt hard met z’n elleboog op de rotsen. Een diepe snee als resultaat. Dat moet worden gehecht. “Ik stap uit, ik heb mijn dag niet”, hoor ik hem zeggen. Kunnen uitstappen is soms moeilijker dan uitlopen…. Weer een helling. Ditmaal zo stijl dat er een ketting naast ligt om je aan omhoog te trekken. Naast me kijk ik meters diep naar beneden. Even duizelt het, door mijn hoogtevrees, maar ik herpak me: “geen tijd voor die flauwekul”.

Trail des Fantômes Joost

De waterpassage voelt als een verkoeling. Ik heb geen zwembroek bij, anders was ik een stukje gaan zwemmen. We zitten op 28 kilometer en ik kijk uit naar de volgende verzorgingspost. Ik heb zin in Cola. Daar aangekomen kom ik Bart tegen die ik ken van FB. “Wat een hobby hè?”, zegt hij met een brede glimlach.

Trail des Fantômes Joost en Roy

Daar is het Marathon-punt. Voor Roy een mijlpaal; z’n eerste marathon afstand. We proosten met onze slangetjes van de waterzak. Nu nog even 11 kilometer er achteraan plakken. Respect! “Je moet alleen nog eventjes ‘de muur’ over”, hoor ik iemand zeggen. “Na 48 kilometer is het alleen nog maar bergafwaarts.” Dus ook hier zit het venijn hem in de staart. De laatste bult is inderdaad pittig maar als de top is bereikt kan het eigenlijk niet meer misgaan. Naar beneden rollend de finish over zou een optie zijn. Maar eigenlijk gaat het nog goed en we halen nog wat mensen in. De horloge staat op 52km, “nog 1 kilometer”, hoor ik Roy zeggen. Nadat we de hoek omlopen zien we een bordje “2 kilometer” staan. “Verdomme, ik ben genaaid”. Het bordje van 1 kilometer komt gelukkig al na zo’n 500 meter. Nog één keer de Ourthe over en via de camping lopen we richting finish. 8 uur en 23 minuten en m’n eerste ultra is een feit. Wat een heerlijk moment. Volgend jaar lopen we de lange afstand (75 kilometer) hoor ik Roy zeggen. “Niet meteen over beginnen”, zeg ik. Na 2 minuten ga ik toch overstag. “Deal, volgend jaar gaan we voor de 75 kilometer . Maar dan wel met ski-stokjes..“.

Trail des Fantômes Joost en Roy 2

Terug naar home